තරණය 2 - පිහිය සොයාගැනීම

කලකට ඉහත මම එළකිරියෙදි ලියපු කවියක් තමයි තරණය කියල කියන්නෙ. ඒක මම ලිවුවෙ මේ පවතින සමාජ ක්‍රමය ගැන කලකිරිල එයින් ගැලවිලා විමුක්තිය සොයා යන්න වෙහෙසෙන පුද්ගලයෙක් ගැන.ඒ පුද්ගලයා නාවිකයෙක් හැටියටයි ගත්තෙ. එහි නෞකාවට සමකලේ අපේ ජීවිත ගමන නැත්නම් සංසාර ගමන..ඔහුගේ අනිත් නාවුක සගයින් තමයි සමාජය.ගොඩබිම සොයාගැනීම තමයි විමුක්තිය හැටියට මම දැක්කෙ. කෙසේ උනත් ඒ පුදගලයාට උද්ගත උන ගැටලුව තමයි ගොඩබිම සොයා ගැනීම පිණිස යාමට තමන් නැවට හාව තිබූ බැදුම් වරපට කපාගැනීමට නොහැකි වීම. කවිය අවසන් වන්නේ ඔහු ඒ සදහා ලතැවෙද්දි. වරපට කපන්න පිහියක් සොයද්දි.

අපි කවිය කියවලා ඉමු..හුඟක් අය මේක කියවලා තිබ්බට කමක් නැහැ තව පාරක් කියවමු.ඕනෙනම් විනාඩියක් ගතවෙයි.

ඔතැනදී මගේ මිතුරෙක් මරු ප්‍රශ්නයක් ඇහුව. අතපය බැදලනම් කොහොමද වරපට කපන්නෙ කියල..හෙහ් හෙහ්..සෑහෙන දරුණු ප්‍රශ්නයක් උනා ඒක මට එවෙලෙ. මම හිතුවෙ පිහියක් අපිට නොපෙනෙන්න කොහේ හෝ තිබෙයි කියල. හරියට කවියේ එන පුද්ගලයා හිතුව වගේ. ඒත් අපි දෙන්නටම වැරදුනා එවෙලෙ. ඇත්තටම එහෙම පිහියක් නැහැ. අපි එහෙම එකක් බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියට.

ඉතින් එතැනින් කවිය ඉවර නෑ කියල මම හිතුව. මේ ඉතිරියෙන් තවත් ටිකක් හෙවත් තරණය 2

තරණය 2

බැදුම් වරපට
බිදී ගිලිහෙන තුරු සපාකා
ජීවිතය විසිකොට දමාලා නැවු මතේ
පනිමි දියඹට

එදත් නොතිබුණ
අදත් නොතිබෙන
හෙටත් නොලැබෙන
අදිසි පිහියක්
සොය සොයා කල්මැරූ හැටි දැන
කදුලු නැංවේ දෙනෙත් බොදකොට

ඉදින් පිහිනමි මහා සමුදුර
නේක රැලි අවහිර කපාගෙන...
තවම නිම් නැති මහා ගමනකි
මගේ අබියස

නේක සියුමැලි දෙතොල් පෙති මත
ශ්වෙත පැහැගත් පයෝධර මත
දැවට ඉන්නට
පමණක්ම දත් දෙතොල් සැඟවූ
මා දසන් මිස අන් සරණ කිම
මේ බැදුම් වරපට බිදින්නට

නේක මසවුලු සපා කන විට
මලකුණක රස සිදෙන තෙක්
සුරතල් කරන විට
සිහිවුනිද මතු දිනක බැමි බිදලන්න පිහිටද
මෙයම වන වග...