නිර්මාණය සහ පීඩනය

ඉතාලි ජාතික සිනමාකරුවකු වන Federico Fellini සහ ඔහුගේ සිනමා කෘතියක් වන 8½ මට හමුවුනේ ඊයේ රෑ. නිර්මාණකරුවෙක් සහ නව නිර්මාණයක් කිරීමේදී ඔහු වෙත පැටවෙන පීඩනය මනාවට විදහා දක්වන තරමක් සංකීර්ණ සිනමා පටයක් ඒක. එහි මූලික කතා වස්තුව වන්නේ ප්‍රසිද්ධ සිනමා කරුවෙක් වන ගුයිඩෝ (Guido) ඔහුගේ ප්‍රසිද්ධිය, ඔහුගේ අතීත සිනමා කෘතිවල උසස් බව සහ සමාජය විසින් තවත් නිර්මාණයක් කිරීමට පෙළඹවීම මගින් ඔහු මත එල්ල වන දැඩි පීඩනය නිසා නව නිර්මාණයක් සදහා සුදුසු වස්තු බීජයක් සොයා ගැනීමට ඔහු කරන අරඟලයයි. නුමත් ඒ පීඩනය නිසාම ඔහු සිටින්නේ එක්තරා ආකාරයක නිර්මාණාත්මක බංකොලොත් බවකට ලක්වෙලා. නව නිර්මාණය ගැන කිසිවක් සිතා ගන්න බැරි තත්ත්වයක උපරිම මානසික පීඩනයකින් ඔහු පසුවන්නෙ. අවසානයේදී ඔහු පීඩනයෙන් මිදීම සදහා උපයෝගී කරගන්නේ පලායාමයි. ඒ තමන්ගේම අතීතය සහ සිහින තුළට. මුලු චිත්‍රපටයම හීන වැලක් වගේ කිවුවොත් නිවරදියි. සමහර වෙලාවට සිහින තුල අතරමන් වන සිනමාකරුවා දකින සිහින සහ සැබෑව තුල අපි අතරමන් වන තරමයි.. ඔහුගේ ළමා කල මතක සටහන් තුළ, ඔහු පෙම්බැදි ගණිකාවන්, සිනමා නිළියන් සහ අනෙකුත් කාන්තාවන්ගේ මතක තුළ ඔහු අතරමන් වෙනව.අවසානයේදී ඒ සිහින තුළින්ම ඔහු ඔහුගේ ඊළග නිර්මාණයට අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය සොයාගන්නවා..අවසානයේ චිත්‍රපටය නිමවන්නේ ජීවිතය නම් වේදිකාව තුළ විවිධ චරිත රඟදක්වන විවිධ පුද්ගලයන් එකට අත්වැල් බැදන් නර්තනය කරන සාමයේ සහජීවනයේ සහ සන්තුෂ්ටියේ ප්‍රබල හැඟීමක් ජනිත කරවමින්.

ඔය ඉහත කී චිත්‍රපටය මගෙ හිතට වදින්න එක හේතුවක් තමයි මමත් හුඟක් වෙලාවට සැබෑවට වඩා මවාගැනීම් මගින් නිර්මාණ කිරීමට පෙළඹිලා ඉන්න එක. ඇත්තම කියනවනම් නිස්කලංකව ගලා බහින ගංගාවක් අසබඩ කුරුලු ගීත වලට ඇහුම්කන් දෙද්දි මට කවි සිතිවිලි පහල වෙන්නෙ නැහැ. ඔයාල කියයි මම එහෙනම් නියම කවියෙක් නෙමෙයි කියල. ඒ උනත් ඒක තමයි ඇත්ත. ඒ අතින් නම් මා මිත්‍ර සම්පත් කවියා හුඟක් ඉදිරියෙන් ඉන්නෙ. මට මතකයි X සහෝදරය රට ඉදන් පැමිණීම නිමිත්තෙන් පැවති අපේ මධු සාදයෙදි මම සහ සම්පත් අපි නිර්මාණ කරන්න උපයෝගි කරගන්න අමුද්‍රව්‍ය ගැන පොඩි සාකච්ඡාවක නිරත උනා. එමගින් තමයි මම දැනගත්තෙ සම්පත්ට අත්දැකීම් කවි වලට නගන්න තිබෙන දස්කම.

මට මතකයි එක පාරක් මට ආදරය ගැන කවියක් ලිවීමේ අභියෝගයකට මුහුණ දෙන්න උනා. මම සාමාන්‍යයෙන් කවි ලියන්නෙ MS Word භාවිතයෙන් තමයි. ඒ නිසා කවි පොත් කවි කොළ මා ගාව නැහැ. ඉතින් මම පැය ගානක් මොනිටරය ඉදිරියේ ඉදන් ආදරය ගැනම හිත හිත හිටියට මගේ හිතට වදින තරම් අදහසක් ආවෙ නැහැ. පස්සෙ ඒ ඇති වෙච්ච පීඩනය සහ ඒකෙන් පලාගිහින් හැංගුණ මනෝ කදුවල පිහිටෙන් අන්තිමේදි බිහි උනේ මේ වගේ කවක්.

අලුයමේ හීතලෙන්
ගල් ගැහුණු ආකහේ
වගෙයි මේ හදවතත්..
අදුර මිස හාත්පස
නැත කිසිදු එළි බිදක්..
නිහඬවම හදපුරා සරන ඔබ
කෙළෙස බිහි කරමි මම කවියකින්..
මුසාවකි මේ වදන්
කාලයේ ගල්බැම්මෙ හැපී මතුදා බිදෙන..
නොවේ ආලය එවන්
නිහඬවම හදමත්තෙ පිය තබන..


නිර්මාණයක් කරද්දී දැනෙන පීඩනයට මම එක අතකන් ආසයි. මොකද මට හුඟක් වෙලාවට අමුද්‍රව්‍ය ලැබෙන්නෙත් ඒ පීඩනය තුළින්මයි. නමුත් හැමෝටම නම් ඒක ඒ විදිහට බලපානව වෙන්න බැහැ කියල මම දන්නව. ඒ පීඩනය මටනම් එක්තරා අන්දමක තෘප්තිකර හැඟීමක්. ඒ මගින් නිර්මාණයක් බිහි කලාට පස්සෙ ඇතිවන හැඟීම මටනම් අතිශය තෘප්තිකරයි. හරියට එක හුස්මට අත පය රිද්දගෙන කන්දක් නැග්ග මිනිහෙක් කන්ද මුදුනෙ ගිමන් හරින ගමන් තමාට පහලින් විහිදී ඇති භූමි දර්ශන දිහා බලනව වගේ..

පීඩනය ඇතිවෙන්නත් විවිධ හේතු තියනව. මටනම් ඒක එක් ආකාරයකට මගේ නිර්මාණ සහ අතීතය. මගේ කවි වලට ආස කෙනෙක් බෝ කවියක් ලියුවෙ නැද්ද ළගදි කියල ඇහුවොත් ඔන්න මට ඒ තත්ත්වය දැනෙනව. සමහර වෙලාවට මම හිතනව මේ තත්ත්වයෙන් ගොඩ එන්න කියල. මොන මගුලක්ද? ඔහොමත් පීඩනයට යටවෙලා පුලුවන්ද කියල නිකන් ඉන්නව. ඒත් ටික දවසකින් හිතෙනව මොනා හරි ලියන්න ඕනේ නැත්නම් කවදා හරි මට කවියක් ලියාගන්න බැරිම වෙලා යාවි කියල. ඔන්න ඕකයි මගේ තත්ත්වය. කවි ලියන එකත් නිකන් කුඩු ගහන්න පුරුදු උනා වගේ කියල හිතෙනව වෙලාවකට මටනම්. අර බෝ සහෝදරී කියනව වගේ මේව අපිම ඇතිකර ගත්ත තත්ත්ව තමයි බලන් ගියහම.